περνουν οι μερες, η μια μετα την αλλη
χανονται πριν προλαβουν να αναψουν
οι στιγμες, στην αβυσσο του παρελθοντος
σκοτεινοι ειναι τωρα οι ηλιοι που ανατελουν
αχρωμες οι αυγες που μας ξυπνουν
μοναχικες οι νυχτες που ακολουθουν
ψαχνοντας να βρεις τον εαυτο σου
καπου εκει εξω
αυτον που χαθηκε, και εισαι πλεον μονος σου
θελοντας να ξεκολλησεις απο τη στιγμη
να ακολουθησεις την σιωπηρη κραυγη
που μεσα σου κλαιει να την ακουσεις
κοιτας παντου, ψαχνεις καποιον
να μοιραστεις την μοναξια σου μαζι του
μα καμια ανταποκριση, κανεις δεν νοιαζεται
μονο ενα μελαχρινο αστερι
προσεξε την απελπισια σου
και ρωτησε για εσενα
μα, κρατησε λιγο το φως του
πριν προλαβεις να το πλησιασεις
εσβησε και χαθηκε για παντα
και τωρα τα κυματα της θλιψης
αγγιζουν το λαιμο σου
γεμιζουν τις αδειες τρυπες του εαυτου σου
τρυπες που ηλπιζες
πως καποιος θα γεμισειμε ενα βλεμμα,
με ενα χαδι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου