Σιωπη, απλωνεται γυρω μας
μα σαν κοιταξεις γυρω χερια,
ανθρωπων προσπαθουν
να αρπαξουν την ψυχη σου
Το μονοπατι μας αγνωστο
ολα γυρω βασισμενα σε μια εκτιμηση
βαδιζουμε μεσα στην αβυσσο
ακολουθωντας τις συμβουλες ενος τρελου
Φυλακισμενοι μεσα σε μια σπηλια του Πλατωνα
το μονο που κανουμε ειναι
να σερνουμε τις αλυσιδες της υπαρξης μας
οσο αντεχει ακομη το κορμι μας
Περιτριγυρισμενοι, ενα δασος απο αγκαθια
κανονες και συμπεριφορες που θελουν
να χαραξουν την ψυχη μας
να μας αλλαξουν ριζικα
Περιμενοντας μια αργοπορημενη αυγη
αν και γνωριζουμε πως δεν υπαρχει αυριο
η ελπιδα ειναι που μας κρατα ζωντανους
αν και γνωριζουμε πως δεν υπαρχει αυγη
Ειναι αραγε η ανοησια
που κυβερνα το μυαλο μας
ή απλα το φαρμακο στην τρελα
της καταδικασμενης μας υπαρξης;
Τιποτα δεν μπορει να
αλλαξει την μοιρα μας,
ομως απειρα πραγματα
μπορουν να αλλαξουν την ζωη μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου