οι μερες περνουν
και τα συναισθηματα μας χανονται
μεσα στα βαγονια της στιγμης
ξεχνουν οι ψυχες τον προορισμο τους
ξεχνουν οι καρδιες τον σκοπο τους
και αναποδα χαμογελα κρεμονται στον αερα
περιπλανομενες ψυχες
που λυσσαλεα περνουν η μια μεσα απο την αλλη
ψαχνουν ολες το χαμενο κομματι τους
κομματι που εχασαν
κατα την εισοδο τους σε αυτον τον κοσμο
κομματι της ζωης τους
ολη τους η υπαρξη κρεμεται απο μια κλωστη
μια εκτιμηση, για το χαμενο τους ταιρι
κλωστη που τις κρατα λιγο ψηλοτερα απο τη σταθμη της θαλλασας της απελπισιας
αραγε θα κρατηθουν ζωντανες
ή θα πνιγουν στην αβυσσο
μικροι θεοι τους υποσχονται σωτηρια
ποθος, αγαπη, ερωτας, ηδονη
παιζουν με αυτες, τοσο ευκολα
πονταρουν απανω τους τη δυναμη τους
ποιοι απο αυτους θα βγουν κερδισμενοι
κανεις δεν ξερει
και σε καθε ανασα μια ευχη
σε καθε ευχη μια ελπιδα για αλαγιαση
μια ηδονη αδικαιολογητη
και δεν σταματουν να περνουν τα τρενα της τυχης
και να αφηνουν μπροστα στα ποδια τους υποψηφιες χαρες και λυπες
δωρα με φανταχτερα φορεματα ντυμενα
ολα χωρις παραληπτη
ελευθερα για να τα παρεις
ειναι πλεον στο χερι σου μοιρα σου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου